Tijd & beweging
Beweging komt vanzelfsprekend voor in film en audio visueel werk. Toch kan beweging ook heel goed gevangen worden in ruimtelijk werk zoals sculpturen. Een 3 dimensionaal object vraagt erom om ook van de achterzijde en zijkanten bekeken te worden. De vormen leiden je misschien naar deze zijdes, de lichtval is daar anders en daarmee het aanzicht. Dit draagt meteen het element tijd in zich. Op het moment dat je om een beeld heen loop verandert de tijd, al is het maar een seconde. Ddoor dit elemen te spelen kan de ontwerper het aspect van tijd benadrukken. Hetzelfde geldt echter voor 2 dimensionaal beeld. Ook hierin kun je met het aspect van tijd spelen. Door middel van beweging, verschillen in licht, werken met fragmetarische beeldelementen, compositie etc. kun je beweging suggereren, of in iedergeval de ilussie wekken dat hetgeen de toeschouwer ziet een zeer kort moment van een groter geheel is.
De futuristen gebruikten het principe van een sequentie van beelden in 1 twee dimensionaal beeld. Beweging in stilstaand beeld dus.
duchamp – nude descending a stair
boccioni – unique_forms_of_continuity_in_space
maar ook de Kubisten hanteerden dit uitgangspunt. Door de vorm te ontleden in afzonderlijke perspectieven komt vanzelf het element van tijd en beweging naar voren (zie de post over kubisme als inspiratie).
Daarnaast kan je beweging ook tot uitdrukking laten komen door de uitsnede die je maakt, de compositievorm die je kiest en de mate van actie die buiten het beeld is. Dit laatste ziet de kijker natuurlijk niet, maar je kan wel suggeren dat er buiten beeld iets gebeurt. Bij de Untitled filmstills van Cindy Sherman zien we dit gegeven terug doordat het onderwerp (sherman zelf) het beeld uitkijkt of de compositie dusdanig is dat er vast en zeker iets gebeurt wat zij wel ziet en wij nog niet (uitsnede). Dit roept het effect op van een bevroren moment uit een scene: een filmstill.
Cindy Sherman – untitled filmstills